Na przełomie XVIII i XIX wieku w Europie można zauważyć początki romantyzmu. W Polsce rozpoczyna się on warz z wydaniem "Ballad i romansów" Adama Mickiewicza. Epoka ta bardzo różni się od pozostałych, ponieważ ludzie wierzą w istnienie Boga jak i szatana. Pojawia się inny typ bohatera. To człowiek wiecznie samotny, nie zrozumiany i cierpiący z powodu nieszczęśliwej miłości. Obcuje z naturą i dzięki niej nawiązuje kontakt a Bogiem. Wraz z nastaniem nowej epoki zmienia się charakter utworów. Widać to szczególnie w balladach Adama Mickiewicza. Na początku Mickiewicz pisze wstęp do pierwszego tomu poezji, który poprzedza "Ballady i romanse". We wstępie "O poezji romantyczne" Mickiewicz opowiada o narodzinach romantyzmu. Odnosi się do kultury greckiej, którą uznaje za najlepszą i najdoskonalszą. Mówi jednak o tym, że obraz klasycyzmu skrępował bujną wyobraźnię ludzi poprzez racjonalizm i empiryzm, a także wyeliminował uczucia. Podkreśla konieczność powrotu do kultury średniowiecznej. Uważa również, że istnieje drugie źródło kultury romantycznej.