Dokonuje ona zbrodni, gdyż obawia się, że wyjdzie na jaw je zdrada. Pochowała męża w lesie. Po jakimś czasie o względy wdowy zaczęło zabiegać się dwóch braci. Ona nie wiedząc, którego wybrać, każe im zrobić wianki. Mężczyźni zrywają kwiaty z grobu dziedzica. I kiedy wreszcie nadszedł dzień ślubu, kaplica razem z ludźmi w środku zapadłą się pod ziemię. Mickiewicz ukazuje straszną zbrodnię, która prowadzi do zguby. Tworzy nastrój grozy i wymierzą karę nieproporcjonalnie, bo giną niewinni ludzie, lecz z drugiej strony można powiedzieć, że jest to sprawiedliwa kara. Jest ona wymierzona dla gości, którzy uczestniczą w weselu ponieważ zgadzają się na tę sytuację, można nawet powiedzieć, że zgadzają się ze zbrodnią jaką popełniła kobieta. Zauważamy także nastrój tajemniczości, ponieważ nad osobą wymierzającą karę stoją siły wyższe, co świadczy o tym, że Mickiewicz wprowadza elementy fantastyczne i metafizyczne. Ukazuje także pustelnika, który pragnie wskrzesić zmarłego, na co wdowa się nie zgadza.